Zdrowie - Antybiotyki

W dobie antybiotyków powikłania bakteryjne i wirusowe są znacznie rzadsze i mniej groźne od dawniej opisywanych. U kobiet z reguły występują zaburzenia miesiączkowania. Okresy remisji charakteryzują się zwykle wystąpieniem diurezy, po której zmniejsza się białkomocz i ustępują obrzęki. Stan taki trwać może wiele miesięcy, by ustąpić następnemu okresowi — zaostrzeniu. Zależnie od choroby podstawowej może również dochodzić do przewlekłej niewydolności nerek i objawy charakterystyczne dla tego stanu najpierw maskują, a potem eliminują objawy zespołu nerczycowego. U chorych z zespołem nerczycowym częściej stwierdza się objawy miażdżycy niż w tej samej grupie wieku u ludzi zdrowych. Berlyne i wsp. obserwując 15 mężczyzn w wieku 30—44 lat stwierdzili u 4 z nich z zespołem nerczycowym, trwającym średnio 2,6 lat, zawał mięśnia serca, który w 2 przypadkach doprowadził do zgonu. W tej grupie wieku zawał mięśnia serca jest przyczyną 0,45 śmierci na 1000 osób w ciągu jednego roku. Tak więc częstość powikłań z powodu miażdżycy była w ich materiale, obejmującym chorych z zespołem nerczycowym bez nadciśnienia, 85 razy wyższa niż w populacji ogólnej. Badania laboratoryjne wykazują wiele odchyleń. Mocz jest pienisty, mętny, słabo kwaśny lub zasadowy. Jeżeli czynność nerek jest prawidłowa, jego gęstość względna jest duża, a białkomocz przekracza 3,5 g/dobę; zależnie od stopnia uszkodzenia błony podstawnej jest on selektywny lub nieselektywny. W osadzie najbardziej typowym dla zespołu nerczycowego objawem jest obecność substancji tłuszczowych i podwójnie łamiących światło, o charakterystycznym kształcie krzyży maltańskich. Są to kryształy estrów cholesterolu, które wraz z substancjami tłuszczowymi świadczą o nieprawidłowym transporcie tłuszczów.

Zobacz też..
Wszystkie leki zmniejszające wchłanianie chloru mogą powodować alkalozę metaboliczną. Zwykle nie stwarza to istotnych problemów klinicznych. Można jednak ją korygować, przeplatając leczenie furosemidem podawaniem acetazolamidu. Leczenie rozpoczynamy od podawania doustnego 1 tabletki furosemidu lub kwasu etakrynowego. W razie potrzeby zwiększamy dawki furosemidu nawet do 1000 mg, a edekrinu do 200 mg. Podawanie wyższych dawek edekrinu może spowodować krwawienie z przewodu pokarmowego. W czasie stosowania diuretyków należy polecać spożywanie potraw zawierających dużo potasu. Jeżeli do leczenia dołączamy aldakton, ograniczamy potas. Odpowiedź diuretyczna może być niewystarczająca, gdyż leczenie rozpoczynamy zwykle u chorych ze zmniejszoną objętością krwi krążącej, a więc z obniżonym przesączaniem klębkowym i hiperaldosteronizmem. Ponadto wiadomo, że podawanie leków działających głównie w dalszej części nefronu powoduje zwiększoną reahsorpcję sodu w bliższym jego odcinku. W celu poprawy ukrwienia nerek i zwiększenia przesączania kłębkowego, a tym samym ładunku sodu, poleca się choremu przebywanie przez kilka godzin przed podaniem leku w pozycji horyzontalnej oraz poprzedzenie go dożylnym wstrzyknięciem aminofiliny lub podanie jej w postaci czopków. Pomocne może też być podanie choremu naparstnicy w razie wskazań do tego typu leczenia. Furosemid, kwas etakrynowy i tiazydy blokują wchłanianie sodu proksymalnie do głównego punktu uchwytu aldosteronu. Wskutek tego w przypadkach hiperaldosteronizmu duża część sodu może być mimo podania ww. diuretyków zatrzymana w ustroju. By tego uniknąć, niektórzy polecają kojarzenie diuretyków z antagonistami aldosteronu. Samo podawanie spironolaktonów nie powoduje wyraźniejszej diurezy, zmniejsza jednak utratę potasu.
elnes.com.pl/oferta/